زنجير ها پايم را بسته اند

 بالهای پروازم شکسته اند

 ديدگانم خسته و آسمانم ناپيدا

 در اين سوز غم عشق تو مرا درياب

 تو مرا باور کن

 تو صدايم کن

 آسمانت را ببخش

 به معنای انتظار

 بالهايم را بگير و

 پروازم بده

 تنهاييم را بگير و

 معنايم بده

 پنجره را باز کن و

 با نگاه عاشقم پرواز کن

 در ميان چشمانت

 واژه های عاشقم را

 معنا کن 

 شاعر:امير کفاشيان

توی اين دوره زمونه هيچ دردی به اندازه تنهايی آدمو اذيت نميکنه به خصوص

که توی شهر غريبی باشی و يا از خانواده ات دور زندگی کنی .من نميدونم

اونهايی که ميرند دور از کشور خودشون و تازه با آدمهايی که عاطفه شون

به اندازه ايرانی ها نيست چه جوری طاقت ميارند.اگه بگيم عادت کردند ما

از ديد خودمون ميگيم وگرنه از دلشون بپرسی پر درده .اگه بگيم چاره ندارند

اگه خود آدم بخواد ميتونه راهشو پيدا کنه و مهم اينه که يک چيزهايی را از

دست بده تا يک چيز با ارزش را بدست بياره......اينها را داشته باشين.....

زمانی توی خانواده صحبت تنها بودن شد و من هم که تا حالا تجربه شو

نداشتم گفتم که بستگی به خود آدم داره و خوب وقتی آدم چاره نداشته

باشه ميتونه تحمل کنه و يا چيزهای ديگه را جايگزين ميکنه و دست آخر هم

به فداکاری و از خود گذشتن اشاره کردم اونهم به نفع ديگرانکه گاهی ميصرفه.

اما امشب که من عازم سفرم و تنهايی بايد برم ترمينال کلی دلم گرفت .چقدر

دوست داشتم همسرم با من بود هرچند قول داده خودشو برسونه اما من

کارش را درک ميکنم .خوب دست خودم نيست توی اين شهر مردم سرد و

بيتفاوت هستند.نميدونم آدم دعا کنه سر خودشون بياره يا نه .من خيلی

آدم دوست هستم و به واسطه اين آدم دوستی بايد به پر توقع بودن و خيلی

چيزها محکوم بشم.خوب انسان جمع گراست و اين از خصلتشه.

در هر حال هيچوقت سعی نکنين نسخه هايی بپيچين که هنوز به دردش

مبتلا نشدين.دلم به ياد کسانی افتاد که يک عمره تنهاند .چه تنهای تنها و

چه تنها توی جمع.خدايا بازم شکر که توراداريم .ميدونيم تو همه کس ما

هستی و اگه تو نبودی از نااميدی و تنهايی ديگه طاقت اين آدمهای سرد

و بی عاطفه را نداشتيم.حالا خوبيش اينه که ايرانه وای به حال کشور ديگه

با زبان نا آشنا و فرهنگی متفاوت و بيچاره انسانهای نخستين.وای ديگه اصلا

نميتونم فکرشو بکنم.خوبه حالا اينجارا دارم اقلا بنويسم سبک شم.

 خدا جونم سلام .

بعد مدتها باهات تنها شدم و  چون تو را تنها همراز و همدل و مونس خودم

دیدم خواستم حرفامو باهات بزنم . نمیدونم از کجا شروع کنم و اینو میدونم

که تو نگفته همه چیزهایی را که من میخوام بهت بگم میدونی . بگذاراول

خوب نگات کنم . نگاهم و سکوتم در آسمانی که به دنبال توست به پرواز 

حس درمیاد . خیلی جالبه که ما آدما وقتی به آسمون نگاه میکنیم بیشتر تو 

رامیکنیم و لمس میکنیم .انگار یک جایی توی آسمون نشستی و داری ما 

را نظاره میکنی . خدایا میدونم وقتی به بن بست میرسم باهات تنها میشم و

حرف میزنم و ازت راهنمایی میخوام و باهات درد دل میکنم و دعا میکنم تا

کارم راه بیفته . تو که دیگه اخلاق آدمات را میدونی . خدایا کاش وقتی در

اوج شادی هم هستیم تو را یاد میکردیم و دو رکعت نماز شکرمیخوندیم که

سپاسگزار لطف و کرم تو باشیم .

خداجونم میدونی که خیلی تو را دوست دارم و اگه همسرم و همه را

دوست دارم چون عشق تو در وجودمه . اگه میخوام به کسی کمک کنم به 

خاطرعلاقه به توست و چون میدونم لبخند به لبانت مینشینه از خطای 

دیگران میگذرم . خدایا دلواپسم ازآینده ای مبهم و نتیجه کارهای آدمیانت

روی زمین . دلم میخواد برات بگم که گاهی واژها هم معنی اصلی خودشون

را از دست میدهند مثل عشق مثل ایثار مثل خیلی چیزهای دیگه که از روی

اجبار و به خاطر وضعیت نابسامانی که آدمیانت روز زمین بوجود میارند

نشون داده میشه . یاد سرگذشت زنی فداکارافتادم که به خاطر فقر و

تنگدستی و برای حفظ آبرو مجبور شد به شوهرش که اونو خیلی 

دوست داشت اجازه بده با زن پولدار دیگه ازدواج کنه تا بتونه از مال اون

زن زندگیشو حفظ کنه و دوتاییشون  و بچه هاشون به فساد کشیده نشند و

دست گدایی به سوی آدم های مغرور و سر تو لاک زندگیشون دراز نکنند .

آیا به راستی این عشق است ؟ این ایثار است ؟ خدایا گیجم . تلخی تنهایی

درحالی که درجمع هستم و کسی به کسی نیست و تلخی غرور آدمهایی که

فقط به فکر خودشون هستند و تلخی زندگی که آدم هیچ نقشی در آن ندارد

و دیگران به جای او میخواهند و زندگی میکنند و تصمیم میگیرند و تلخی

زنده بودن بدون خواستن و تمایل به ادامه زندگی . خدایا ناامیدی بدترین

دردی است که امیدوارم هیچوقت به آدمهات نچشانی.خدا جونم چه قدر

خوب میشد اونقدر از خودمون راضی بودیم که با لذت زندگی میکردیم و

همیشه با رضایت تو به زندگی ادامه میدادیم . دلمون میخواد اما نمیگذارند

کاش تو نمیگذاشتی که نگذارند و کاش ما را در امتحانی قرار ندی که

نتونیم سربلند بیرون بیاییم . خدایا زندگی شیرینه اما درست و سالم زندگی

کردن خیلی سخته به خصوص برای کسانی که در خانواده هایی بزرگ

شدند که با درستی میانه ای نداشتند و وارد زندگی میشند که نمیتونند

و يا نميگذارند . خدایا گاهی آدم فکرمیکنه که درست زندگی میکنه و بعد

سالها متوجه اشتباهش میشه و گاهی میخواد تصمیم درست بگیره اما

ناتوانه . خدایا تو تنها کسی هستی که میتونی و اجازه داری به جای ما

تصمیم بگیری و درست بخواهی .

خدایا دست مارا بگیر و رها مکن حتی اگه خودمون با بی احتیاطی

اونو رها کردیم . گاهی مثل بچه ها این فرشتگان بیگناه و پاک آرزو

میکنم یک جایی در کنارت مینشستم و از همه مخاطرات و این تلخی های

زندگی رها میشدم و با عطر دلنواز کرمت و لذت حضورت به آرامش

میرسیدم.

   سلام.مطلبی که دارم مينويسم غصبی نيست بلکه با اجازه شخص يک زن

   است  که برای همسرش هميشه مينويسه و اجازه داده که اين گزيده را

   تقديمتون کنم.

    همسرم که مظهر محبت ،حمايت ، معرفت و دوست داشتن هستی :تو را

   از ميان صدها مرد پيدا کردم و خيلی گشتم  تا تو را يافتم و برايم ارزشمندی

   چون خودم تو را انتخاب کردم و تو را برای خودت خواستم.

   تو را دوست دارم و عاشقت هستم و میپرستمت و با اينکه دلم نميخواد ازت

   خواسته ای داشته باشم  اما تقاضايی دارم و آن اينه که:

   مرا به خاطر خودم دوست داشته باشی و هميشه دوستم داشته باشی و

   دوست داشتنت بی کم و کاست باشه و به من وفادار باشی.عيبم را بپوشانی

   و هيچگاه به خاطراشتباهم مرا سرزنش نکنی و تحقير نکنی و با تصميماتت

   قلب مرا جريحه دار نکنی.مرا تنها نگذاری و اجازه ندی در کنارت احساس تنهايی

   و غريبی کنم و نگذاری ديگران بين من و تو جدايی بيندازند.اين به خاطر اينه که:

   تو تنها عشق و هستی و اميد من برای زنده بودن در اين عالم خاکی و برای عالم

   غير خاکی يک همراه و همسفر هستی.

    هميشه دوستدار و پشتيبانت :زنی که در اين عالم خاکی شمعی است که به

   دنبال پروانه بود و دوست داره پروانه اش هميشه در کنارش باشه تا زمانی که

    خاموش شه.         

 سلام. چند روزيه که خيلی مشغول بودم .از ازدواجم

 اين اولين باری بود که از شهرستان مهمان داشتم  .

  مهمان های عزيز :پدر و مادر.

 آدم تا وقتی در کنارشون هست قدرشونو نميدونه و

 تا ميتونه بهشون ارد ميده و گاهی هم بدقلقی و بد

 اخلاقی که چرا همه حرفها گوش داده نميشه اما حالا

 که ديگه آدم خودش توی زندگی ميفته ميفهمه که اونها

 جز خير و صلاح چيزی واسه فرزندشون نميخواهند و تازه

 آدم ارزش اون حرفها و نصيحت ها را ميدونه .خوشحال

 بودم که حول و حوش سالگرد ازدواجم اونها در کنارم بودند

 و همسرم هم پا به پای من بود و در شاديم سهيم.راستی

 همسر عزيزم روز والنتاين با تاخير مبارک باشه.اميدوارم

 اين تبريک حمل بر خودستايی و تقليد از آداب و رسوم

 بيگانه تلقی نشه اما اين روز بهانه ای است برای تقديم

 احساسات گرم و شيرين به همسران ولو اونها يادشون

 نباشه يا ندونند  .

 تبصره:هر روز ميتونه والنتاين باشه.

 چرا که با اين خستگی های روحی و مادی اين روزگار

 برای همه ما به ارمغان داره خيلی وقتها  لازم ميشه

  آدم يک جوری شارژ بشه و اين يک راهشه .خيلی هم

 خرج نداره.

 گاهی آدم ممکنه خيلی متمکن نباشه اما از داشتن

 خيلی چيزها و يا نعمت ها احساس آرامش کنه

 مثل داشتن نزديکان بسيار مهربان و فداکاردر اين

 دنيای متاطم که کسی به کسی نيست و يا اينقدر

 گرفتارند که صله رحم و کمک و .. را فراموش ميکنند.

 احساسم با ديدن عکسهای زير زنده ميشه و ميخوام

 که شما را هم در زيبايی اون سهيم کنم.